انقلاب بیسوادی یا زبان فارسی در آستانه دگردیسی؟

اگر دقت کرده باشید تعداد غلطهای املایی در بین نسل جدید و کاربران نوجوان اینترنت به نحو محسوسی زیاد شده.

کافیه به شبکه های اجتماعی یا سایتهایی که کاربران نوجوان در اونها کامنت میذارن نگاهی بندازید.

نکته جالب اینکه بخش زیادی از این غلطها در موقع نوشتن کلمات عربی رخ میدن. مثل «غیور» رو «قیور» مینویسن یا به جای «مصاحبه»، «مساحبه» نوشته میشه.

دلیلش به نظر من فقط بیسوادی و تنبلی نیست، بلکه زبان فارسی احتمالا داره دچار یک تغییر تدریجی میشه.

حروفی که از عربی وارد الفبای فارسی شدن و در فارسی صدای یکسان دارن (مثال: ز-ض-ذ) کم کم دارن کاربرد خودشون رو از دست میدن. زبان فارسی نیازی به سه تا «ز» یا سه تا «س» و یا دو تا «ق» نداره و ممکنه طی یک فرایند تدریجی و طبیعی، این حروف رو در هم ادغام و عملا حذف کنه. اگر اینطور بشه، در آینده برای بسیاری از کلمات یک املای جدید یا یک یا چند املای جایگزین خواهیم داشت. یعن داستان حوله/هوله برای بسیاری از کلمات رخ خواهد داد.

چیزی که به نظر من این تغییر رو کلید زده گسترش اینترنت و پینگلیش نویسی هست. در پینگلیش شما فقط یه مدل س یا ز دارید و وقتی بعد از مدت زیادی پینگلیش نویسی بخواهید فارسی بنویسید ناخوداگاه تاثیرش رو نشون میده. شاید هم دلیلش چیز دیگری باشه.

بهرحال موضوع خوبی برای یک پژوهش زبانشناختی هست.

پی‌نوشت: یکی از دوستان در کامنتها مطلب جالبی رو مطرح کرد: معلمها ظاهرا دیگه اون سختگیری سابق رو روی املا ندارن.
نکته بعدی اینکه در گذشته مردم عملا نمی‌نوشتند! نوشتن منحصر بود به نوشتن مشق و انشا که اون هم داخل مدرسه و تحت نظارت معلم بود و یا نگارش نامه‌های اداری.

ولی الان همه از کودک تا آدمهای پیر دارن می‌نویسن: پیامک، وایبر، وبلاگ، کامنت و ….
یعنی به طور کلی بخش عمده ای از عمل نوشتن از سیطره معلم و مدرسه خارج شده و مردم با خیال راحت، غلط یا درست، می‌نویسند.

Advertisements